Łupież pstry – jak rozpoznać objawy?

Zmiany typowe dla łupieżu pstrego pojawiają się na karku, plecach i klatce piersiowej. Wykwity występują również na bokach tułowia, a niekiedy sięgają do pępka i ud czy górnych przypośrodkowych powierzchni ramion.

Nazwa choroby wywodzi się od charakteru wykwitów skórnych, które mogą przyjmować postać plam odbarwionych i/lub plam o rożnych barwach, np. brudnożółtej, ciemnobrązowej lub kawy z mlekiem, mających początkowo średnicę kilku centymetrów, a następnie powiększających się i przyjmujących nieregularne kształty. Ponadto wykwity skórne mają tendencję do złuszczania się – mówi dr n. med. Igor Michajłowski z Clinica Dermatologica w Gdańsku.

Zmiany charakterystyczne dla łupieżu pstrego prawie nigdy nie swędzą, rzadko też obserwuje się oznaki stanu zapalnego. Wywołane działaniem grzyba drożdżopodobnego z rodzaju Malassezia powierzchowne zakażenie skórne stanowi głównie problem kosmetyczny i nie zagraża życiu ani zdrowiu.

Łupież pstry – przyczyny choroby  

Łupież pstry najczęściej rozwija się w wyniku obecności na skórze człowieka grzyba Malassezia furfur. Grzyb Malassezja furfur występuje u większości ludzi jako składnik fizjologiczny flory skóry. Z badań wynika, iż jedynie u noworodków skóra karku i okolicy barkowej jest wolna od jego występowania.

Większość osób – mimo obecności tego rodzaju grzyba na skórze – nie choruje. Łupieżem pstrym bardzo rzadko można się zarazić, gdyż tylko u znikomego odsetka ludzi grzyb Malassezia furfur na skórze nie występuje. Czynnikami sprzyjającymi rozwojowi łupieżu pstrego jest wilgotna skóra, bogata w lipidy oraz obniżona odporność. Wpływ na rozwój choroby mają również otyłość, noszenie ciasnych, opinających ubrań czy niewłaściwa higiena osobista. Ponadto, częściej do zakażenia dochodzi u osób z obniżoną odpornością. Obecność grzybów typu Malassezia u większości ludzi nie jest groźna dla życia i zdrowia. U osób żywionych pozajelitowo za pomocą cewników, umiejscowionych w okolicach klatki piersiowej, zakażenie podawanych pacjentom substancji grzybami Malassezia spp. może u chorych z obniżoną odpornością doprowadzić nawet do posocznicy.

Łupież pstry – leczenie

W leczeniu łupieżu pstrego najczęściej stosuje się miejscowe lub doustnie preparaty przeciwgrzybicze. Łupież pstry jest całkowicie wyleczalny, jednak należy pamiętać, że choroba ma tendencję do nawrotów.