Metody leczenia liszaja płaskiego

W przypadku leczenia liszaja płaskiego nie można mówić o terapii przyczynowej, ponieważ etiologia choroby nie jest znana. Można jednak walczyć z jej skutkami, by zlikwidować lub znacznie ograniczyć wykwity występujące na skórze, błonach śluzowych, a niekiedy nawet paznokciach i mieszkach włosów.

Liszaj płaski Wilsona jest dermatozą przewlekłą, która objawia się wykwitami na skórze i błonach śluzowych. Cały czas trwają badania tej choroby, ale nikomu nie udało się ustalić co jest jej bezpośrednią przyczyną. Mogą to być wirusy, toksyny, kłopoty genetyczne, sytuacje stresowe i zaburzenia immunologiczne. Czynnik genetyczny jest między innymi przyczyną rodzinnego liszaja płaskiego. Wpływ na chorobę ma też większe napięcie emocjonalne. W sytuacji, gdy stres jest większy objawy zaostrzają się, a stan chorego się pogarsza. Liszaj płaski pojawia się także po wstrząsach lub załamaniach nerwowych.

Liszaj płaski objawia się wykwitami w postaci grudek w kolorze czerwononiebieskim, różowym lub fioletowym. Mają one lśniącą powierzchnię i pojawiają się na skórze, błonach śluzowych, a niekiedy także paznokciach czy mieszkach włosów. W niektórych przypadkach pojawiają się stopniowo, w innych atakują całą skórę. Należy zwrócić uwagę przede wszystkim na podrażnienia skóry, wywołane obcieraniem czy zbyt ciasną bielizną.

U połowy pacjentów liszaj płaski wywołuje też zmiany na błonach śluzowych. Mogą one pojawić się one wzdłuż linii zgryzu w jamie ustnej, na języku lub czerwieni barkowej. Najgroźniejsza jest postać nadżerkowa, która może przekształcić się w nowotwór, ale nawet bez tego najczęściej kończy się nawrotami choroby, która może być wieloletnia.

Leczenie liszaja płaskiego

Nawet rozległe zmiany wywołane przez liszaja płaskiego można zaleczyć w ciągu 4 do 6 tygodni. Zmiany nadżerkowe błon śluzowych także poddają się terapii leczenia sulfonami wraz z małymi dawkami sterydów. Można też leczyć je penicyliną, erythromycyną, gryzeofulwiną czy izoniazydem. Skuteczna bywa również cyklosporyna w dawce 3 mg//kg przez dwa tygodnie. Do wyboru jest też coraz częściej potwierdzana skuteczność Cymetydyny, stosowanej około trzech miesięcy w dawce 800-1000 mg na dobę. W każdym z przypadku nadal leczy się skutki choroby, ale dzięki temu można złagodzić, a w wielu przypadkach całkowicie zlikwidować objawy. Wiele zależy od doświadczenia lekarza prowadzącego terapię.

Liszaj płaski uogólniony ustępuje po ogólnym podaniu kortykosteroidów, ale tę formę leczenia stosuje się bardzo rzadko, bo ma ona skutki uboczne, a okres pomiędzy nawrotami choroby jest w tym przypadku bardzo krótki. W najbardziej opornych przypadkach stosuje się więc metotreksat lub retinoidy: isotretinoinę i acitretinę, pamiętając o działaniu teratogennym i innych objawach ubocznych.

Możliwe jest także leczenie miejscowe za pomocą maści i kremów sterydowych. Jeśli zmiany mają charakter przerostowy, wstrzykuje się triamcinol. Na błony śluzowe stosuje się kwas witaminy A, czasem udaje się uzyskać poprawę po krioterapii lub kortykosteroidach w zawiesinie lub płynie.